Belgische Barbara

Ja, na een blogstilte van 6 weken produceer ik in de zevende week ineens 4 blogs ! Inspiratie, he. Op deze laatste dag van de taalcursus Marokkaans en met de eindtoets zojuist achter de rug, wijd ik deze blog geheel aan mijn hier opgedane Belgische vriendinnetje Barbara. Dat lijkt misschien onbeleefd maar ze heeft mij er persoonlijk om gevraagd. Wat valt er te vermelden over deze huis- en cursusgenote van de afgelopen 4 weken? Ten eerste is zij er het levende bewijs van dat Belgen echt totaal anders zijn dan Nederlanders. Dat is geen vooroordeel en dat is geen racisme, dat is een feit dat zowel zij als ik graag met trots onderstrepen, uiteraard ieder onze eigen conclusies daaraan verbindend.
Nederlanders zijn luid, rumoerig, brutaal en (te) direct. Belgen zijn timide, ingetogen en gesloten. Nou moet gezegd: tijdens de cursus bleken de Nederlanders inderdaad nogal luid en direct, maar het was dan ook geen eerlijke strijd tegen 2 Belgen (een cursist en een docent). Hoewel Barbara dit tegenspreekt, zijn er vast ook wel luide en bijdehante Belgen te vinden. Nog een trekje: Nederlanders houden ervan om de les op te houden met hun ‘interessante’ en vooral hardop uitgesproken overpeinzingen, waar vervolgens iedereen nog eens eindeloos lang over door wil discussiëren en natuurlijk allemaal het eigen gelijk en het laatste woord wil behalen. Gevolg: de les ligt vaker dan eens een aantal minuten volledig stil. Deze observatie wist Barbara op dag 1 van de cursus te vertellen, en ik heb in de daarop volgende weken pijnlijk moeten vaststellen dat ze helemaal gelijk heeft: Nederlanders willen altijd discussiëren, op het irritante af.
Nog zo’n observatie die op de lachspieren en op de heupen tegelijk werkt: in een groep Nederlanders zitten altijd enkele wanna-be docenten: cursisten met een zelfvertrouwen groter dan die van de hele groep en die menen daar uiting aan te geven door te pas en te onpas de docent in de rede te vallen of erger nog: te verbeteren. Dit gaat gepaard met wijzende vingertjes en betweterige gezichtsuitdrukkingen, want eerlijk: wat is er nou heerlijker dan en plein public de docent, die tenslotte maar een native speaker is natuurlijk, de loef af te steken? Ja, deze cursus Marokkaans van vier weken beloofde veel, maar toch zeker niet dat een cursist met nul ingangskennis na 4 weken transcriptie en uitspraak van de native speaker kan verbeteren? Zo’n arrogantie is toch ook weer iets wat in Nederland misschien toch wel heel wat meer ruimte krijgt dan in België, als ik Barbara mag geloven.
Want aan haar intelligentie ligt het niet: ze steekt qua taalbeheersing van het Arabisch met kop en schouders boven de groep uit, maar heeft simpelweg minder de behoefte zich daar voortdurend mee te etaleren. We hebben zelfs het vermoeden dat Barbara stiekem eigenlijk hoogbegaafd is: haar broer is het in elk geval wel en in België heeft ze zelf al diverse onderscheidingen binnen haar studies verworven. Maar belangrijker is nog: ze schat zich zelf lang niet zo hoog in. Niks valse bescheidenheid. Een andere cursist ziet deze hoogbegaafdheid ook bewezen in het feit dat Barbara ernstige slaapproblemen heeft: volgens haar ligt ze feitelijk gewoon wakker van haar eigen intelligentie!
Wanneer ik na de zoveelste blunder vaststel dat ik toch duidelijk niet hoogbegaafd ben, constateert Belgische Barbara droogjes: ‘Langs de andere kant is dat toch een zegen, want ziet in welke slapeloze toestand ik door mijn intelligentie verkeer!’ Ik weet niet of ik voor alle Belgen kan spreken, maar als ze allemaal van die kurkdroge humor en oneindige zelfspot hebben dan ga ik nog eens een tijdje in Gent vertoeven!