Ramadan Mubarak!

Zondagavond wacht iedereen gespannen het journaal op televisie af: gaat de vastenmaand Ramadan morgen al in? Het verlossende antwoord: nee, het wordt dinsdag. Maandag wordt wel de klok alvast een uur teruggezet, wat betekent dat het nu twee uur tijdsverschil met Nederland is. En het een uur eerder donker wordt. De vasten zal nu om 19 uur ’s avonds worden verbroken. Niet slecht, maar ook wel zo fijn als je bedenkt dat het hier overdag nog steeds een goeie 40 graden warm is.
Maandagnacht, 4 uur ’s nachts zitten we aan het ontbijt: de oudste kinderen, de nachtoppasser en ik. Warme melk en brood staan zoals altijd op het menu, alleen drinken en eten we het nu op terwijl het buiten nog donker is. Uit de nieuwe moskee op steenworp afstand van het centrum schalt de stem van de muezzin die zeker drie kwartier lang de Koran reciteert alvorens over te gaan tot de oproep tot het gebed. De moskee is een dag ervoor in allerijl geopend hoewel nog niet helemaal af, maar wel volop in gebruik. Na het ontbijt duik ik lekker mijn bed terug weer in, in tegenstelling tot de kinderen en de nachtoppasser, die zich nu nog moeten wassen (aiii! Koud!!) en het gebed gaan verrichten. De nachtoppasser, of eigenlijk zijn wekelijkse vervanger, zag trouwens nog zijn kans schoon om me nog maar eens over te halen tot de praktijk van het gebed. Vroeg hij de week ervoor waarom ik niet bid, en was mijn antwoord even koud als duidelijk ‘omdat ik niet geloof’, deze week was hij erg enthousiast te horen dat ik in elk geval wel mee zou vasten. Maar, een ramadan zonder gebed is geen ramadan, dus nou zou ik toch wel overstag gaan. Toch niet, ik vast mee uit integratiemotieven, geen religieuze. In een land waar de gehele bevolking vast, is het waarschijnlijk minder moeite om daar gewoon in mee te gaan dan om je eigen uitzonderingspositie en anders-zijn nog maar weer eens te bevestigen en een eenzame zoektocht naar voedsel midden op de dag te moeten ondernemen. Plus dat vasten voor mij niet nieuw is, en ik er andere jaren best plezier aan beleefde, maakte dat ik dus besloot om ondanks de hitte toch mijn beste beentje voor te zetten.
De eerste vastendag verloopt prima, alleen gooit zo’n ramadan wel echt letterlijk alle roosters, tijdschema’s, planningen en ritmes door de war! De dag leek dan ook eindeloos te duren, omdat niets verliep zoals gewoonlijk. De jongste kinderen lunchten maar wij niet, de siesta werd ineens overgeslagen, de les was eerder afgelopen waardoor de kinderen langer erna vermaakt moesten worden, het avondeten was twee uur vroeger dan normaal waardoor de avond erna onaanzienlijk lang duurde, en toen ik naar het internetcafé toog om 17 uur ging de jongen sluiten om thuis in Marrakech te eten met zijn familie. Van honger had ik geen last, hooguit wat slapjes gevoel en aan het eind van de dag kon ik mezelf nog maar moeilijk in beweging brengen, maar de dorst dat is een ander verhaal. Het is hier warm en de hitte condenseert op een dag redelijk wat vocht uit je lichaam zonder dat je daar iets voor hoeft te doen. Normaal drink ik daar twee liter water op een dag tegenaan om de boel een beetje in balans te houden en te voorkomen dat mijn mond kurk en mijn lippen schuurpapier worden, maar nu is het dus even afzien.
De beloning om 7 uur smaakt echter wel heerlijk zoet! Terwijl ‘Allahu akbar’ bij herhaling luid en duidelijk uit de moskee schalt, zetten wij onze eerste lepel harira (Marokkaanse soep) aan onze monden. Chebakkia, brood en melk erbij en het smaakt naar meer. Om tien uur s avonds doen we dan ook een ronde twee met kip en worteltjes. Nee, ik kom niets tekort. Behalve chocola dan maar dat is een constante factor hier tijdens mijn verblijf in Marokko.
De tweede dag sta ik op en ben ik alleen met de nachtoppasser: de kinderen vonden het toch wel heel moeilijk gister en besluiten een beetje om en om te vasten. Na ons ontbijt barst er een onweersbui los en regent het voor het eerst sinds mijn verblijf hier in Marokko!!! Heerlijk, de volgende ochtend hangt er een verfrissende kou en een sterke geur van regen en natte aarde. Helaas is het voor twaalven alweer opgewarmd tot de bekende 40 graden en zijn de laatste regendruppeltjes verdampt… dat wordt dus weer dorst lijden. Ik kijk nu al uit naar de heerlijke maaltijd vanavond!